Basia Turajczyk - Wiersze

Fraszka o Grubasach

2011-05-27T18:49:00.000+02:00

Te fraszkę mama moja, Basia Turajczyk napisała dla siebie samej. Uwielbia jeść i ma sporą nadwagę. Jest obżartuchem nie lada. :-))

Szczupły na przyjęciu obserwuje grubasa;
Jak ten na widok przysmaków popuszcza pasa;
Jak mu oczy błyszczą, jak kraśnieją policzki;
Jak ręka śpieszy, by zgarnąć szynki, indyczki;
Wszystkim co na stole napakować talerz;
Nie zwracając uwagi na swe otoczenie...
W myślach ma tylko – zadowolić podniebienie!

2009

LIST Z NIEBA ( od Agnieszki Osieckiej)

2011-02-07T22:59:00.001+01:00

Napisała do mnie Agnieszka Osiecka z nieba
"tak mi bardzo Basiu tu w raju potrzeba,
głosu moich piosenek w treści,muzyce
w radiach polskich i telewizji jako pamięci znicze".
"Tak jak przed laty pisałam - i przewidziałam,
Polska wstecz pomaszerowała, wręcz zdziwaczała.
Zalewają fale radiowe obce słowa, obce dźwięki,
A polscy piosenkarze przeżywają udręki.
Puszczam Radio Wrada - rozpacz i smutek czuję,
Obcy, angielski język niepodzielnie panuje.
Nieraz melodia ładna, lecz słowa niezrozumiale.
Gdzież nasi śpiewający i ich piosenki wspaniałe?
Dlaczego, dlaczego tak się źle dzieje,
Że polska piosenka blaskiem nie jaśnieje?"

Cóż ja ci Agnieszko poetko odpowiem,
Że w polskich mediach panuje bezmyślny człowiek!?
Że kierując się businessem, interesem,
Zaprzepaścił polską kulturę z kretesem?!

Droga Agnieszko, ciesz się, ze jesteś w RAJU,
Bobyś zwariowała widząc obecną rzeczywistość naszego kraju!

2010

Przyjaciołom z Izraela

2010-04-05T23:24:00.003+02:00

Nam Polakom i Wam Żydom
Wspólny Bóg przewodzi
I dlaczego tak naprawdę
Po bezdrożach wodzi?
Z góry Synaj Mojżesz zstąpił
Z tablic Dekalogiem
Treścią tegoż żyć nam kazał
Korzyć się przed Bogiem
I dlaczego w jakiejś chwili
Drogę Bóg podzielił
Szatanowi złowieszczemu
Władzy nad ziemią udzielił
Was uczynił Narodem Wybranym
A tak bardzo złem człowieka
Od wieków nękanym
Super mądrość, super talent
Tylko wam przydzielił
Murem zawiści zazdrości
Od Innych odzielił
Czyż nadejdzie taka chwila
Na tej Matce Ziemi
Że się wszyscy należycie
Miłować będziemy?
2009

Strzelec

2009-10-31T13:51:00.002+01:00

Zdolny niezwykle,

Wiedzę z łatwością pochłania.

Powsciągliwy, rzeczowy ma dużo do przekazania.

Miłość, opiekunczość dla słabszej istoty;

Nie przerażają Strzelca,

Żadne troski i kłopoty.

Roztropnie z uporem dąży do wyznaczonej granicy;

Z trudnością w życiu raczej się nie liczy.

Basia M. Turajczyk

Skorpion

2009-10-31T13:49:00.001+01:00

Oszczędne do przesady, pracowite, muzykalne,

Swoją życiową postawą, istoty muzealne.

Wspaniali to ludzie o wszechstronnych talentach,

Że nie dochodzą do celu, to sprawa niepojęta.

Tchórzliwe to osoby z podkładami dobroci,

Niestety często zły los im figle psoci.

B.M.Turajczyk

Waga

2009-10-31T13:48:00.001+01:00

Szczególna zaleta znaku tego, to równowaga.

A z nią w parze wędruje odwaga.

Życie pracowite, pełne poświęcenia,

Często wielkość podjętej decyzji

Drogę życia zmienia.

Kochany przez żonę i dzieci,

Szlachetnością, dobrocią

Innym przykładem świeci.

Basia M. Turajczyk

Panna

2009-10-31T13:45:00.001+01:00

Domator, aż do obrzydzenia.

Zadufany w sobie, na ogół ludzie i ich losy

Nie stanowią dla niego istotnego znaczenia.

Intelektualista, często w życiu zajmuje

kierownicze stanowiska.

W miłości wierny, choć trudny w pożyciu.

Nie uzewnętrznia uczuć,

Chowa je w ukryciu.

Basia M. Turajczyk

Lew

2009-10-31T13:44:00.000+01:00

Oh! Jak on lubi oznaki uwielbienia,

Tych co go kochają łaskawie docenia.

Lubi być w centrum zainteresowania;

Prawdziwego oblicza nigdy nie odsłania.

Zadufany w sobie ponad wszelkie miary;

W kraksach spada na cztery łapy i unika kary.

Niezbyt lubi parać się pracą;

Czeka, aż go poddani we wszelkie dobra wzbogacą.

Rak

2009-10-31T13:26:00.002+01:00

Ta osoba ma w sobie coś z nieudacznika.

Z nieodpowiedzialnych związków - ten osąd wynika.

A tak naprawdę, bardzo przez ludzi kochana.

Pełna humoru, wdzięku i radości życia.

Uwielbia wszelakiego rodzaju spotkania ,

W tych talent kucharki i mówcy odsłania.

Tylko ten brak decyzji to jej życiowa przegrana.

Basia B.Turajczyk -2009

Bliźnięta

2009-06-10T13:11:00.007+02:00

Osoba o znaku Bliźnięta,
serdecznie przez społeczność
przyjęta.

Posiada umysł otwarty
i gra z życiem w pokerowe
karty.

Ciekawa wszystkiego co dzieje się
dookoła.

Wyciąga do każdego rękę,
kto o pomoc woła.

Nade wszystko potrzebuje wolności,
do rozwoju swojej
osobowości.

Prawa autorskie: Barbara Turajczyk

Skarga

2009-05-14T11:20:00.001+02:00

Gasną moje oczy, gasną

I cichutko płaczą,

Chociaż wokół jasno

Nic już nie zobaczą.

Ni chmurek na niebie,

Ni gwiazd, ni księżyca,

Ni pięknej przyrody,

Co serce zachwyca.

Tylko we śnie widzę

Ukochane twarze.

By na jawie ujrzeć

Rozpaczliwie marzę.

Człowieku! Ty, co widzisz

Wszystko dookoła,

Posłuchaj, jak niewidoma

Skarży się i woła.

Panie zdejm z mych ramion

Krzyż Twego cierpienia.

Nie mam siły go dźwigać,

Brak mi zrozumienia.

Dla decyzji Twojej,

Wszechmogący Panie,

Lecz w pokorze przyjmę:

Niech już tak zostanie.

Byk

2009-05-13T17:31:00.002+02:00

Nie dozna w życiu zbyt dużo miłości;

Jego postawa wielu ludzi złości.

A to jego wyznanie wiary: uczciwość, czystość i sprawiedliwość.

Reakcją ludzi na to – zwykła niewrażliwość.

Dom, rodzina to jego największe świętości.

Nie brakuje też w jego życiu – zawziętości i zazdrości.

Basia Turajczyk, styczen, 2009

Baran - Znaki Zodiaku

2009-03-23T10:53:00.002+01:00

Dobroduszny, poczciwy, dużo talentów posiada;

Szczególnie zdaje egzamin, jako przywódca ludzkiego stada.

Rozdaje to, co zdobywa ciężką swoją pracą.

Jego naiwnością inni się bogacą.

Dobroć, dobrocią, dobrotliwa -

Na zawsze w tym znaku zodiaku przebywa.

kbt©2009

Ryby

2009-02-09T11:12:00.001+01:00

Refleks szybki i światły jak błyskawica.
Mądrością, wiedzą, talentem wszystkich zachwyca.
Ma tylko jedną wadę- nie wybacza,
Jeśli ktoś wobec niego normy moralne przekracza.
Sprawiedliwość i dobroć w życiu jego dominuje.
Wypowie i wykrzyczy to, co w sercu czuje.
Poda rękę każdemu i każdemu wierzy,
Lecz zło i podłość ludzka – często ją uderzy.

Wodnik

2009-01-27T14:19:00.000+01:00

„Zawsze bez osłony serce ma na dłoni.
Często zło co czyha, ko sobie nakłoni.
Bez umiaru uległy,
Poddany osobie ukochanej.
Nie dba o swoje zdrowie dlatego,
Wobec innych jest na pozycji przegranej.
W pracy służy jako wzorzec.
Dokładny, punktualny – fakt ten trzeba orzec.”

Koziorożec

2009-01-26T21:35:00.001+01:00

Koziorożec

Koziorożec musi borykać się z losem,
Który to bezlitośnie
Śle mu cios za ciosem.
Jednak ten znak posiada rozum i silną wolę,
Absolutnie nie odda się losowi w niewolę.

kbt©2009

Blokowa Ballada

2008-11-17T18:04:00.000+01:00

Miałam miłego sąsiada – jak to zwykle w bloku bywa.
Naśladował Don Juana – z faktu tego, żona nieszczęśliwa.
Bezrobotny, jego zawód, wolny w dzień do dyspozycji
/żona dobrze zarabiała jako oficer w Milicji/
Naprzeciwko miał sąsiadkę, wielce urodziwą Walę.
Zamiast w domu, u niej bywał – były bibki i bale.
Mieszańcom bloku tłumaczył, że ją uczy gotowania ..a
Żona kochając, cierpiała, mimo, że był kawał drania.

„Przyszła kryska na Matyska – skończyło się flirtowanie.
Walę nagle śmierć zabrała..próżne żale i wzychanie.
W tym miłosnym opętaniu sąsiad skraca swoje życie,
Cóż mu żona pokrzywdzona – uciekł od niej skrycie.
Ona złością zaślepiona ‘na golasa’ w trumnie chowa,
Na nic ludzkie tłumaczenie i rodziny gorzkie słowa.

Lecz sumienie spać nie daje, szybko karze grób otworzyć,
Postanawia ubrać męża – swój gniew, dumę upokorzyć.
Otwierają z przerażeniem, a tu z trumny zamiast ciała,
Wylatuje do rąk wdowy zapisana kartka mała:
‘Żono! Nie znałaś miłości, co po śmierci w sercu gości.
Uciekłem ci z grobu dalej – jestem u kochanej Wali!”

Dla Kasiuni

2008-10-27T19:37:00.005+01:00

Mamusia Helenka, mimo że sama
Urodziła cztery córki, na czas gdy cię rodziłam
Schowała się do komórki
Mój tato, teść i małżonek-grali w preferansa
I na potomka stawała się szansa
Pani Irenka-rodzinna położna-
Z łona mego, gdy cię odebrała,
Serdecznym głosem „urzędowo „ spytała:
"Jakie mam imię nadać dziecięciu?"
Moją odpowiedź przerwał w radiu głos Kwiatkowskiej Irenki
Opiewając Ani z Zielonego Wzgórza
Radości i sieroce udręki
Na przekór „zły” podszepnął: ‘Daj jej imię Katarzyna,
Dlatego, że to mężczyzn gnębiąca dziewczyna.”
I choć Kwiatkowska pięknie o Ani opowiadała,
Urodzona w czepku córeczka, Kasią została.
Katarzyna, Kasia, Kasieńka,
Melodią brzmi jej imię, jak piękna piosenka
Ileż ono mieści w sobie treści,
Tego żaden opis nie odtworzy w opowieści
W tym imieniu jest świata uroda, miłości płomień i źródlana woda
Mądrość zawsze bez cienia zarozumiałości
I zawsze dobra bez cienia złośliwości
Kochająca ludzi bez wyrachowania
Samą siebie jak skarby mając do rozdania
Oczy Kasieńki są zwierciadłem Jej Duszy,
Kazdy kto w nie patrzy – zachwyci się i wzruszy
Przyciągają ku sobie magiczną wprost mocą,
Bo na firmamencie świata jak gwiazdy migocą
Serdeczności uśmiech z miłych jej ust spływa,
Kasiu, Katarzynko- Bądź zawsze szczęśliwa!

2006©kbt 2008

Apel do Rodaków!

2008-10-03T10:25:00.009+02:00

Apel do Rodaków!
Nie chadzajcie Polacy zimą z gołą głową.
Wszak mózg sobie przeziębicie – to lekarza słowo.
W mózgu jest ukryta energia żywota,
Samemu ją niszczyć po prostu głupota.
Z mózgu płyną po ciele cieniutkie niteczki.
Pozrywane, poszarpane, powstaną smuteczki.
Straconego zdrowia nikt nigdy nie zwróci,
A ciężka choroba serca bliskich zasmuci.
Gdzieś tam w sklepie na półce czeka czapka na ciebie.
Wejdź, kup, załóż na głowę, a poczujesz żeś w niebie.

2007, zima

Wena

2008-10-02T09:14:00.004+02:00

Odwiedziła mnie Wena po kilku miesiącach,

Jakaś smutna, skwaszona i dramatycznie milcząca.

Aż rzekła – nic ci tym razem nie podaruję,

Bo w tobie Baśko ognia nie czuję.

A wszak on jest niezbędny do zdań budowania,

I w tym zawartego dla ludzi przesłania.

Sensu i treści, co serca rozgrzeją,

Napełnią miłością, radością i nadzieją.

Co rzekła to rzekła, westchnęla, odeszła;

Jeszcze w progu krzyknęła – nie będzie z ciebie wieszczka!

Wiersz "W Kwiatach"

2008-10-01T11:24:00.002+02:00

Najwspanialsze piękno Swiata
Podarował nam Bóg w kwiatach.
Kwiat nam zawsze towarzyszy od krzyku narodzin, aż do śmierci ciszy
Kochajmy więc kwiaty i cieszmy się nimi
Od pierwszego dnia wiosny do ostatniego dnia zimy
Niech na każdym stole bukiet kwiatów stoi
Kształtem, barwą, wonią chore serce koi.

Erotyk II

2008-09-06T10:10:00.000+02:00

Erotyk II

Jak to przyjemnie przytulić się do ciebie,

Choć ty Staruszek i ja Staruszka.

Na zawsze zostanie w pamięci naszej

Twój wklęsły brzuszek, moja smukła nóżka.

Tym bardziej, źe Miłość,

Choć już wiekł podeszły,

Swej siły jednak nie skąpi.

©kbt

Epitafium, cmentarze i poezja - wywiad z Barbara Turajczyk

2008-08-22T11:01:00.001+02:00

Trzeci fragment z wywiadu z Basia Turajczyk na temat jej wierszy

Dobroć

2008-08-22T10:58:00.000+02:00

Dobroć, dobrocią dobrotliwa

Ciągle jej szukamy, gdzież ona się ukrywa?

Znalazłam ją, i wiecie gdzie mieszka?- wśród zwykłych ludzi.

Trzeba ją tylko z marazmu obudzić.

Dać jej do ręki bochenek chleba

Niech go rozdaje, tam gdzie go potrzeba.

Do tego dodać dzban źródlanej wody.

Dla ust spragnionych i dla ochłody.

Wstąpcie przyjaciele do jej orszaku.

Podajcie sobie serdecznie dłonie

Niech miłość i pokój na świat cały zapłonie.

Dobroć miłością dobrotliwa

Niech wszystkich ludzi do siebie przyzywa.

Mamusi Helence

2008-08-21T19:26:00.001+02:00

Cóż z tego, że biegam na cmentarz I kupuję kwiatki?
Cóż z tego, że godzinami przesiaduję przy grobie matki?
Cóż z tego, że dopiero teraz do niej gadam?
Cóż z tego, że z grzechów wobec niej się spowiadam?

A teraz gdy za późno, ból serce rozrywa
I na złych wspomnień chwile łza mi spływa.
Gdzie jesteś moja Matko realna i żywa?
Pragnę widzieć błysk twoich oczu i uśmiech promienny,
i nareszcie zrozumieć żeś mój skarb bezcenny.

Od momentu gdym z twego łona wyskoczyła,
przez długie, długie lata bardzo cię krzywdziłam.
Mądrych rad nie słuchałam, uwagi wyszydzałam,
a serce twoje doświadczyło, jak niebezpieczny jest świat,
od mego urdzenia bił w ciebie cierpień grad.

Pracowałaś nad siły, o zdrowie nie dbałaś,
bym w dobrobycie żyła tylko tego chciałaś.
Czekałaś latami na oznaki mej wdzięczności,
odrobinę uśmiechu, przytulenia, miłości.
I odeszłaś przeświadczona, że cię nie kochałam,
ja tę gorzką prawdę teraz zrozumiałam.

Krzyczę, wołam, proszę – wróć do mnie z nieba.
Przytulę cię do serca, żyć będziemy jak trzeba.

II fragment wywiadu - o przeszlosci, Mrodze i "balladzie wigilijnej"

2008-07-05T19:11:00.001+02:00

Rozmowa z Barbara Turajczyk

2008-06-22T22:21:00.000+02:00

Ballada o Wigilijnym Poranku

2008-06-22T14:51:00.003+02:00

Ze stacji Rogów do wioski Mroga

Przez las Jasieński prowadzi droga.

Właśnie tą drogą w Wigilijny Ranek,

Wiozą gości z Łodzi Aluś i Kasztanek.

Siostrę Helenę i jej trzy dziewczynki-

Jakież one mają zdumione minki.

Bo las dziś dla nich jak zaczarowany –

Srebrzystym śniegiem – cały zasypany.

Iskrami się mienią puchowe kubraczki

A śpią w nich smacznie drzewa i krzaczki.

I droga diamentem śniegu wysłana

Jaka cudna zima – Polska – ukochana!

Już las się kończy i kończy nizina,

Zaraz się za nią wznosi wyżyna.

A na najwyższym szczycie jej pagórga.

A najważszym szczycie jej pagórka –

Chata, stodoła, kamienna obórka –

Sadem uśpionym wokół otoczona.

Dzieci! – woła Aluś – podróż zakończona!

Jeszcze zakręt w lewo gościńcem w górę

Po lewej rząd jaśminów jak śniegowy murek.

A po prawej sadzawka pod jesionami,

Obramowana dostojnymi polnymi głazami

Studnia kwadratowa, nad nią żuraw –

Obok grusza ‘cebulka’ wysoka jak góra.

Brama otwarta zaprasza na podwórze,

Aluś woła – Prr! Kasztanku, zatrzymaj się nuże.

Wysiada Helenka , zsadza z nich córeczki,

podaje bratu liczne pakuneczki.

Drzwi do sionki otwarte – w progu babcia stoi:

Szybko do mieszkania kochanieńcy moi!

I buchnęło z wnętrza ciepłem zapachami –

Już dziecinki otoczone trzema cioteczkami.

Każda chwyta w ramiona ulubioną dziewczynkę

I wnosi do pokoju by pokazać choinkę.

Jaka piękna – piszczą z radości dzieciaki.

Bo też wystrój choinki jest nie lada jaki.

Pajacyki z wydmuszek w kołnierzyki strojne

I pająki ze słomki złotem połączone.

Gwiazdy, gwiazdki i gwiazdeczki

Bieluśkie jak śnieg zdobią gałązeczki.

Orzechy w sreberka z cukierków ubrane

I jabłuszka czerwoniutkie rajskimi nazwane.

Aniołki misterne, kunszt ciotecznych rączek

Zwiewne, delikatne a obok kasztanowy bączek.

Serduszka pierknikowe, przez babcię lukrowane.

Sople lodu migające z cukru gotowane.

A wszystko oplecione łańcuchem kolorowym

Śmieje się Helenka, że kilometrowym.

Szybko sama otwiera przywiezione pudełka

A w nich cuda – niewidy z czekolady cudeńka.

Wisienki, jabłuszka, serduszka, buteleczki,

Pajacyki, laleczki, prześliczne gwiazdeczki.

Spieszą ciotki te cuda wieszać na gałązkach.

Naraz wchodzi babcia –

Helu zapomniałaś o swych obowiązkach –

Popatrz na twarzyczki córek, senne oczka mają.

Kilka godzin bez jedzenia – jeść pewnie wołają.

Umyj, nakarm, rozbierz, połóż je do spania.

Po podróży sen im skróci czas oczekiwania.

Na Wieczerzę, Mikołaja i liczne podarki.

A wy córki do roboty – później pogwarki.

Tak się skończył dla dziewczynek

Wigilijny ranek – których dla nich miastowych

Miał moc Niespodzianek.

Napisane w 2000 roku.

Takie życie…….

2008-06-17T08:54:00.001+02:00

Krótko trawa życie człowieka, oj krótko.

Często śpiewane jedną tylko nutką

Nędzy, poniżenia, zwątpienia i smutku.

Straszne, tak od urodzenia, aż do śmierci skutku!

Rzadko udaje się wyrwać z objęć Przeznaczenia

Które piętnem naznacza twarz i postać każdego Stworzenia.

2007©k.b.t.

Niewidoma

2008-06-12T11:35:00.002+02:00

Jak mam odczuć i opisać piękno ciechocińskiej jesieni,
która wokół czarem kolorów się mieni?
Siedzę na ławce pod tężniami,
słyszę lekki plusk spadających kropel w tarninę.

Zatroskany zefirek głaszcze gałązki
i zmusza je do wydzielania zapachu.
Muskaj, muskaj zefirku wszystko dookoła,
muskaj moją biedną twarz.

Dajesz mi krótką chwilę radości –
jakże delikatnie i śpiewnie spływają na moją głowę,
wyciągnięte dłonie, listki z licznych drzew,
umierają schnąc, słyszę jak wydają z siebie cichy jęk.

Nie widzę ich kolorów – wiem tylko,
że mają piękne odcienie barw: złotą brązu, żółci i czerwieni.
Stopy przechodzących ludzi zmielą je na proch.
Zebrane w kompost, staną się pokarmem dla ich matek – drzew.

Rozmyślając o przemijającym pięknie jesieni:
tężnie pracują, pachną, wzdychają,
słonko całuje moją twarz jeszcze ciepłymi promieniami.

Przechodząca pani krzyknęła: Jak się pani pięknie opaliła!
Czarodziejski Ciechocinku – istnieje aż do końca świata!
Moje trzy ćwiartki życia – to zapowiedź, że już tu więcej gościć nie będę........żegnaj!!!

2007

Dziad I Baba – nowocześnie.

2008-05-19T09:38:00.001+02:00

Byli, żyli we dwoje – kobieta i mężczyzna.

Głowy ich pokrywała intensywna siwizna.

Podeszli wiekiem, życiem znużeni –

Wszak już dożyli późnej jesieni.

Lekarstw bez liku mieli na półkach,

Źle funkcjonowała mózgu kopułka.

Był dach nad głową, godziwa emerytura,

Mimo to na twarzach zawsze gniewu chmura.

On patrzył na nią – jak się zestarzała!

Gdzie się podziała uroda wspaniała?

Ona też zerkała, gdzie znikł ten młodzieniec,

Któremu z miłością darowałam wieniec?

Stali się dla siebie niemili, zgryźliwi

Tak z dnia na dziń bardziej nieszczęśliwi.

W końcu nie spostrzegły biedne te istoty,

Śmierci, co przyszła, by skończyć ich kłopoty!

2008©kasia turajczyk

Zabytkowe Osiedle (Marysin w Lodzi)

2008-05-01T13:32:00.002+02:00

Otoczona podwójnym rzędem działek jak podkową –

u styku ulic Strykowska i Wycieczkowa,

Zabytkowe Osiedle z trzema uliczkami -
skromnie w zieleni się chowa.

Dzieje Osiedla to niezapomniana księga pamięci,
gdy o niej myślę to łza się w oku kręci,
że brakło wśród mieszkańców Dziejopisa,
który by dzieje osiedla opisał.

Ja tylko drobny fakcik słowami namaluję,
ciągle go przeżywam gdy ulią Kwarcową
do rodziców wędruję.

W rogowym domku o numerze 43 małżeństwo Redełek
mieszka – Januszek Złota Rączka, Danusia Mała Śmieszka.

Z miłości do przyrody, z umiłowania porządku
ogród stworzyli tak piękny j
jak Baśń o czarodziejskim wątku.

Trawniki równe jak dywan i piękne soczystą zielenią.
Wśród nich rabaty kwietne różnymi barwami się mienią.
Hortensje, róże i szałwie z gromadą ślicznych iglaków –
czynią tę parę małżeńską –
wzorem dla osiedlowych Rodaków.

Przechodząc wciąż się zachwycam pięknem,
ich ręką stworzonym.
Wspaniała z was mili, para,
wspaniałą Januszku masz żonę.

Nieudacznicy

2008-04-28T16:28:00.000+02:00

Żyją na ziemskim globie nieudacznicy
Jak duża jest ich rzesza
Nikt tego nie zliczy
Po czym tych ludzi się rozpoznaje?
Po tym, że nic im się nie udaje.
Z tego że żyją i są nieszczęśliwi.
Zawsze są smutni
Dla innych zgryźliwi.
Ze wszystkiego i wszystkich
Są niezadowoleni.
Zamiast pieniędzy pustkę
Mają w kieszeni.
Zli rodzice, nie ta żona,
Nieudane dzieci.
Dziw, że takim biedakom
Jeszcze słonko świeci!

2008©kasiaturajczyk

Niuanse

2008-04-15T22:53:00.000+02:00

Ot po prostu babcia Basia kantowala dziadka Stasia.

Dlaczego pytacie to czyniła?

Szybko odpowiem – sprawa niezawiła.

Po pierwsze: pełniła w domu funkcję ministra finansów.

Po drugie: czyniła to w granicach przyzwoitych niuansów.

Po trzecie: dziadziuś miał dochodu trzy razy więcej niż ona;

Po czwarte- skalkulowała: ‘przecież jestem jego żona’.

A tak naprawdę dyskretnie podpowiem,

że przyczyną babci kantów byli czterej wnukowie........

Wiersz - Toto Lotek

2008-04-13T21:27:00.002+02:00

Od sześciu miesięcy gram w Toto Lotka,

osądzam się krytycznie – jestem idiotka!

Mirażem wygranej przez media zgwałcona,

wraz z milionem Polaków jestem „nawiedzona”.

Środa i sobota rytm serca zwiększają,

i tak przez sześć miesięcy w nadziei trzymają:

moje stare serce, myśli zwichrowane i sny,

w których śmieją się numery wygrane.

Numerami – data mego urodzenia,

dane pomnożone złudzeniem spełnienia.

Rzekłam księdzu: o wygraną modlę się do Boga

– Siostro – rzekł – to do piekła droga!

Proszę koleżeństa z Akantu o wsparcie,

gdy wygram- urządzę w Grand Hotelu wielkie żarcie.

Na wstępie ściągnę Rosiewicza, Pietrzaka,

och, ale się zapędziłam- stara, głupia pokraka....

Codzień przed kioskami stoją miliony,

nie wiedzą, nie czują, że są jak balony?

Nadmuchane złudną, fałszywą nadzieją,

a twórcy Toto Lotka tylko z nich się śmieją!

A kysz, a kysz, znikaj kłamco Toto Lotku,

proszę przestań instnieć na tym ziemskim spodku!

Kiedy byłam panną.....

2008-04-12T10:09:00.002+02:00

Kiedy byłam panną wymarzyłam sobie,

Wyjdę za bogacza i karierę zrobię.

Mąż mi wybuduje piękny dom w ogrodzie,

Gościć będę słońce o wschodzie-zachodzie.

A ogród mój będzie jak kraina baśni,

Pięknem drzew i krzewów życie me rozjaśni.

Własnym samochodem świat objadę cały,

Pisarką zostanę godną wielkiej chwały.

I bogatą będę, ale tylko po to,

By biednym rozdawać majątek z ochotą.

Przeminęły lata – przyszła jesień życia,

Z marzeń pozostała – tylko zdolność tycia.

Z domu i ogrodu – w bloku cztery ściany,

Dieci nie udane, mąż często zawiany.

Z podróży po świecie – Halika bajanie,

A z pisarskiej sławy – skromne rymowanie.

Z bogactwa zostało tylko serce złote,

Które zawsze biednym pomóc ma ochotę.

Z tej rymowanki ten morał wypływa:

Marz panno rozsądnie a będziesz szczęśliwa.

Podsumowanie życia

2008-04-10T10:29:00.000+02:00

Trzy ćwiartki życia

dźwigam na swych barkach,

W trzech workach, w których

niejednaka miarka.

Pierwszy – najcięższy

Wszak są w nim przewiny wobec przyjaciół,

wobec mej rodziny.

Łzy pokrzywdzonych gęsto przetykane,

głównemu sędziemu - będą pokazane.

Drugi – nieco lżejszy

pełen akt wdzięczności,

od tych, którym dałam cząstkę radości,

pociechę w strapieniach, odejście od smutku.

Walczyłam o ich dobro wytrwale

do skutku.

W trzecim, najmniejszym – wszystkie miłe wspomnienia.

Okruchy szczęścia i spełnione marzenia.

Na kliszach pamięci ukochane postacie.

Garść popiołu z pieca

w wiejskiej dziadków chacie.

Wiersz inspirowany opowiadaniem pani Marianny Sokół p.t. „Raniuszka”.

Podwójne Oblicze

2008-04-03T14:32:00.000+02:00

Żyć z mężem emerytem, który był nauczycielem,
to tak jak w czyśćcu pokuta.
Co dzień kazania wygłasza niczym ksiądz w kościele,
jestem nimi zatruta.

W końcu się otrząsnę, dziada w świat przepędzę,
niech się tam wygada....
Co prawda z lichą emeryturą popadnę w nędzę,
nic to, pozbędę się gada.

A może ogłoszę w Gratce, że męża odstąpię,
Wraz z mieszkaniem i Fiatem.
Za maleńki domek i skromną dopłatę,
by wreszcie zamieszkać sama zimą i latem.

2008©kasia b.turajczyk

Gonią mnie wiersze

2008-04-01T10:26:00.000+02:00

Gonią mnie wiersze po łące strofami

Zaczekaj Baśko poflirtuj z nami

A są to wiersze Julka Tuwima

Tak bardzo ostre jak mroźna zima

Tyle w nich smutku krzyku rozpaczy

Uciekam szybciej niech Julek wybaczy

Gonią mnie wiersze po torach szynach

A w nich Szymborska gryźć mnie zaczyna

Całą zawiłością mądrości świata i już go dogania

Już oplata

A ja wyzwalam się z tych zwrotek

Bo kocham takie wlazł kotek na płotek

Jak szumią jodły na szczycie góry

W błękicie nieba wędrują chmury

Wybacz Jureczku wybacz Wisławo

Do prostych wierszy Baśka ma prawo

Wiersz "Złośliwe Imię"

2008-03-31T12:10:00.000+02:00

Moje imię Baśka.

Żadna z tego radość.

Ten kto mnie tak ochrzcił,

zrobił mi to na złość.

Kiedy wieśniak w polu

konika pogania, woła

- nuże Baśka, wywiąż się

z zadania.

Moja córka w ogrodzie

cztery owce posiada.

Woła – Baś, Baś, Basiu.

A to jawna zdrada.

Na cmentarzu dokąd chodzę

Wiewiórki buszują – na wołanie

ludzi- Basiu, Basiu, Basiu

z drzewa zeskakują orzech biorą w łapki

przytulając z wdziękiem.

A ja na to patrzę i przeżywam mękę.

I tak sobie rozmyślam

raz z buntem raz z pokorą

Z jakiego to źródła

Imiona się biorą?

Moje Epitafium

2008-03-28T11:26:00.000+01:00

Moja Mamusia, jako zasłużony społecznik Miasta Lodzi, dostała w nagrodȩ miejsce na cmentarzu ‘Na Dołach”. Ponieważ należy do gatunku perfekcjonistów, specjalizacja “nikt nie zrobi tego tak dobrze jak ja” wiȩc od razu nastȩpnego dnia po otrzymaniu skrawka ziemi napisała dla siebie Epitafium. Musieliśmy jej przyrzec, że primo spalimy jej zwłoki, secundo umieścimy epitafium, które popełniła, na jej własnym grobie.

Moje Epitafium

"Tu, w skrawku poletka

Spoczywa Akantu – rymokletka

Za to, że serce ludziom oddała

Od miasta kawałek ziemi dostała,

Przechodniu Miły – odmów zdrowaśkȩ,

Wesprzyj duchowo Turajczyk Baśkȩ."

Barbara Turajczyk - Poetka

2008-03-24T11:41:00.001+01:00

Ten blog jest poświęcony mojej mamie Basi Marii Turajczyk i jej poezji.
Moja mama pisze bardzo oryginalne wiersze, takie swoiste, nietypowe. Jedni mówią o nich, ze to są rymowanki a ja uważam, ze są piękne w swej prostocie i są szczere w wypowiedzi. Moja mama pisze rymowane wiersze. Bardzo nietypowe na dzisiejszy standard.
Jest już starsza panią, ma 77 lat i jest w 80% niewidoma.
Chciałabym jej pomoc w tej jej ślepocie ale niestety nie mogę zwrócić jej jej oczu sprzed lat.
Jedyne co mogę to codziennie publikować jej wiersze online w tym blogu i wierzyć, ze ten blog znajdzie odbiorców, którzy pokochają i polubią jej twórczość.
Przyjemności i dużo radości z czytania jej poezji, sobie i wszystkim innym życzę.